Waarom merk ik niets?

Veel nabestaanden zijn teleurgesteld om het feit dat ze niets van hun overleden dierbare vernemen. Geen teken, geen bezoek in een droom, geen signaal, helemaal niets.

‘Als hij van mij houdt dan had ik toch wel een teken gekregen?’

‘Schijnbaar is ze me vergeten want anders had ik toch wel iets van haar vernomen?’

Maar dit is niet waar. Wanneer iemand is overleden dan zijn ze zeker bij ons. Ook zijn ze in staat om ons een teken te geven, te helpen, te waarschuwen of ons een bepaalde richting op wijzen.

Wanneer iemand is overleden dan zijn ze zeker bij ons

Alleen vangen wij niet altijd deze signalen op, het komt door ons, niet door hun, dat is een heel groot verschil.

Het is ook lastig om als leek maar even te weten hoe het allemaal werkt. Moeilijk is het niet maar je moet het maar net even weten.

Op dit niveau wordt er letterlijk op een heel andere frequentie gewerkt. Net als een radio, wanneer je naar een zender wilt gaan luisteren, dan zou je deze op moeten zoeken, op het juiste kanaal afstemmen.

Op dit niveau wordt er letterlijk op een heel andere frequentie gewerkt

Zo is het ook met energieën aan gene zijde. Niet iedereen is hetzelfde. De één zou zich laten zien, een ander komt via het gevoel, weer een ander laat zich horen, enz. Dus allemaal verschillende frequenties.

Wanneer wij niet weten op welke frequentie we moeten zoeken, dan wordt en blijft het natuurlijk lastig. Dan lijkt het inderdaad alsof we geen enkel teken krijgen.

Wanneer ik dit uitleg, komt er bij de nabestaanden een gevoel van schuld. Ze voelen zich dan schuldig dat hun dierbare wat duidelijk wil maken en dat dit niet begrepen wordt.

Dit misverstand kan direct de wereld uit. Het mooie is namelijk dat er aan de andere kant geen tijd is. Tijd is iets heel aards. Een minuut is daar gelijk aan een dag. Een week gelijk aan een jaar. Geen enkel verschil dus.
Het maakt voor hun dus echt helemaal niet uit! Niet voor niets is er de uitspraak; ‘engelengeduld.’

Wanneer er geen tijd is, bestaat wachten dus ook niet.

Laat het een troost zijn, dat overleden dierbaren absoluut bij ons zijn, ook al merken we dat niet altijd.