Tweelingzielenreis, waarom is het zo zwaar?

Omdat we grotendeels niet begrijpen wat er gebeurt.

Het is een ingewikkeld, spiritueel proces.

Ik vergelijk het vaak met een film.

Hoe ik dat bedoel zal ik uitleggen.

Een tweelingzielenproces bestaat vaak uit delen die je in ieder proces weer terugziet.

De ontmoeting.

De separatie.

De hereniging.

Zo ook bij een film.

Begin.

Midden. 

Einde.

Stel, je kijkt een film en ergens halverwege stopt deze. Dan mis je cruciale informatie om te weten hoe de film gaat eindigen.

Op basis van wat je gezien hebt vorm je wel een beeld van hoe het zou kunnen gaan, maar dat zijn aannames.
En er zijn altijd momenten in de film dat je denkt, dit gaat fout of komt niet meer goed.

En je gaat ook steeds denken, hoe zal dit, hoe zal dat?

En zo is het precies met een tweelingzielenreis.

Wanneer je in de separatie fase zit, dan mis je nog een heel belangrijk stuk van het proces.

Je hebt totaal geen idee hoe het zal verlopen, en dat maakt onzeker.

Wel ga je het voor jezelf invullen. Ja wij mensen zitten vol met aannames.

En de aannames zijn vaak gevoed door angst en onzekerheid, dus meestal niet positief.

En dat doen we allemaal, jij, ik, iedereen.

En weet je wat het mooie van aannames is? Die komen bijna nooit uit!

Je moet de film helemaal afkijken om een oordeel te kunnen geven.

Zo ook met jouw tweelingzielenreis.

Je zal moeten afwachten hoe het proces verloopt, dan pas kun je er echt iets over zeggen.

Niet eerder.

Dus besef, dat ook jij geduld zou moeten hebben. En dat heeft weer met vertrouwen te maken.

Vertrouwen op dat wat jij écht voelt klopt, en dat je de rest moet overlaten aan de tijd.

Je hebt geen keus. Je moet de ‘film’ afkijken.

En ik weet uit ervaring. Dat een mens en tijd niet goed samengaan.

Ik weet ook dat je vertrouwen kunt hebben, maar niet voor steeds de volledige 100%.

Dus tijd, vertrouwen en het ontbreken van informatie, maakt een tweelingzielenreis zo zwaar.