De eenzaamheid van een tweelingzielenreis.

Er is iets geks aan dit proces.

Ik bedoel nu niet de verbinding tussen jou en je tweelingziel, maar wat er allemaal omheen gebeurt.

Want zodra je het probeert uit te leggen aan iemand anders in jouw omgeving, gebeurt er iets.

De ander heeft nog nooit gevoeld wat jij voelt, en dan…..

Die blik.
Het kijken op een manier van medelijden.
Je voelt het ongeloof.

“Dus je denkt dat hij je tweelingziel is?”
“Waarom zet hij die stap dan niet?”
“Misschien wil je het graag.”
“Je moet het loslaten.”
“Je moet hem vergeten.”

En ergens snap je het wel.
Want hoe leg je iets uit wat met geen pen te beschrijven is?
Hoe vertel je een ander wat er in je gebeurt? Wat jij voelt. Wat jij ervaart.

En het lastige is, je kunt niet bewijzen wat je voelt.
Er is geen foto van dit gevoel die je kunt laten zien.
Je hebt geen contract waar het zwart op wit in staat.
Je hebt geen enkele aardse bevestiging.

Alleen jij weet hoe het voelt.

En daar zit ook eenzaamheid.
Een tweelingzielen-proces, is ook een eenzaam proces.

En niet alleen eenzaamheid om het missen van je tweelingziel.
Maar ook in het niet begrepen worden door je omgeving.

Het is alsof je door het hele tweelingziel gebeuren in een andere wereld bent beland.
Een wereld waarin tijd, logica en afstand ineens heel anders werken.
Je voelt zoveel, dat je hoofd het niet meer kan volgen en niet kan beredeneren.

Soms voelt het alsof je gek wordt.

En dan deel je het maar liever niet meer.

Maar vergeet nooit, je bent niet alleen.

Hoe lastig het ook is, het hoort bij deze reis.

De buitenwereld begrijpt het misschien niet, maar jouw ziel wél.

En die is bezig met iets dat veel groter is dan begrip van anderen.

Je ziel is bezig met groei. Met het volgen van een missie.

Dus nee, je bent nog niet zó gek.