Ik bel met Martha, we hebben een afspraak.

We kennen elkaar niet, dus een nieuwe klant.

“HOI,” klinkt het luid en heel enthousiast aan de andere kant van de lijn.

Ik zeg: “Goedemiddag, spreek ik met Martha?”

“Ja,” zegt ze, “dat klopt en ik ben HE_LE_MAAL klaar met Bart.” 

En voordat ik wat kan zeggen volgt er een heel verhaal.

Af en toe stopt Martha om even adem te halen en ze gaat weer verder.

Ze spreekt luid en heel snel.

Ik luister en af toe zeg ik  “ja” of  “mmmm” zodat ze weet dat ik haar hoor.

Wanneer ze klaar is met haar verhaal, inclusief een dichtgetimmerde conclusie over het proces, jawel een tweelingzielen proces, is  het mijn beurt.

Ik begin, en net als ik het tweede woord wil zeggen, komt Martha weer.

“En denk maar niet dat ik de deur nog opendoe als hij komt. Wat denkt hij wel niet!”

Heel resoluut is ze.

“Want ja, Bart is opeens van de radar verdwenen. Zomaar, na 6 maanden is hij weg, stil.”

Vlug haalt ze weer adem en gaat verder: “EN DAT PIK IK NIET! Wat een &*(%$ van een vent. Dat is toch geen man!” voegt ze eraan toe.

Heel even is het stil, want ze neemt weer een teug adem en gaat verder.

“Als het je tweelingziel is, dan doe je dit toch niet?”  

Ik probeer weer een poging te wagen om wat te zeggen.

En ja, dat lukt, want Martha is inmiddels toch al redelijk buiten adem.

Ik heb niet vaak meegemaakt dat iemand zo snel kan praten….

“Maar Martha, ” zeg ik, “weet je wel waarom Bart dit doet?”

“Nee!” zegt ze heel luid en vragend tegelijk. “Geen idee.”

Ik zeg, “juist omdat het een tweelingzielen verbintenis en reis is gebeurt dit.”

“Oh,” zegt ze. En ze wacht op wat ik verder zeg:

“Wanneer tweelingzielen elkaar ontmoeten voor de 1e keer in dit aardse leven, dan gebeurt er iets. Dan worden er allerlei knoppen ingedrukt, je laat elkaar in spiegels kijken. Met de reden om je blokkades aan te kijken en (voor een deel) aan te pakken. En dan komt de separatie. Dan gaat men aan de bak…En een ieder reageert daar anders op, ja we zijn mens, en dus ook allemaal anders. Voor sommigen wordt het allemaal teveel en dan duiken ze onder, net zoals jouw tweelingziel. En dan hebben ze helemaal niet het besef wat het voor de ander, jou dus, doet. Dan hebben ze oogkleppen op en zijn ze helemaal gericht op zichzelf. Totdat de blokkade kleiner of weg is, dan komen ze zo weer op je pad. Dus, hij wijst jou niet af, hij wijst zichzelf af.”

“O ja,” zegt Martha, “dat kan natuurlijk ook, zo had ik het nog niet bekeken.”

En ik hoor en voel dat ze  rustiger wordt, ze spreekt langzamer en zachter.

“Het is net alsof er iets van me afvalt zegt, ze, en dat voelt heel fijn.”

“Dat komt omdat dit resoneert, het geeft bevestiging. En dat doet een mens goed,” leg ik haar uit.

“Het is begrijpelijk maar je bekijkt het alleen van de aardse kant en we moeten het ook van de spirituele kant bekijken, want dit zijn spirituele processen.” vervolg ik.

De tijd zit erop en een heel andere Martha hangt op.

Het proces is niet veranderd, alleen het besef en bewustzijn bij Martha.

Dus zit jij ook in zo’n proces?  Kijk dan altijd door twee brillen hierna, anders doe je jezelf tekort.

 

(met toestemming van Martha geplaatst)