We kennen elkaar niet, dus een nieuwe klant.

“HOI,” klinkt het luid en heel enthousiast aan de andere kant van de lijn.

Ik zeg: “Goedemiddag, spreek ik met Martha?”

“Ja,” zegt ze, “dat klopt en ik ben HE_LE_MAAL klaar met Bart.” 

En voordat ik wat kan zeggen volgt er een heel verhaal.

Af en toe stopt Martha om even adem te halen en ze gaat weer verder.

Ze spreekt luid en heel snel.

Ik luister en af toe zeg ik  “ja” of  “mmmm” zodat ze weet dat ik haar hoor.

Wanneer ze klaar is met haar verhaal, inclusief een dichtgetimmerde conclusie over het proces, jawel een tweelingzielen proces, is  het mijn beurt.

Ik begin, en net als ik het tweede woord wil zeggen, komt Martha weer.

“En denk maar niet dat ik de deur nog opendoe als hij komt. Wat denkt hij wel niet!”

Heel resoluut is ze.

“Want ja, Bart is opeens van de radar verdwenen. Zomaar, na 6 maanden is hij weg, stil.”

Vlug haalt ze weer adem en gaat verder: “EN DAT PIK IK NIET! Wat een &*(%$ van een vent. Dat is toch geen man!” voegt ze eraan toe.

Heel even is het stil, want ze neemt weer een teug adem en gaat verder.

“Als het je tweelingziel is, dan doe je dit toch niet?”  

Ik probeer weer een poging te wagen om wat te zeggen.

En ja, dat lukt, want Martha is inmiddels toch al redelijk buiten adem.

Ik heb niet vaak meegemaakt dat iemand zo snel kan praten….

“Maar Martha, ” zeg ik, “weet je wel waarom Bart dit doet?”

“Nee!” zegt ze heel luid en vragend tegelijk. “Geen idee.”

Ik zeg, “juist omdat het een tweelingzielen verbintenis en reis is gebeurt dit.”

“Oh,” zegt ze. En ze wacht op wat ik verder zeg:

“Wanneer tweelingzielen elkaar ontmoeten voor de 1e keer in dit aardse leven, dan gebeurt er iets. Dan worden er allerlei knoppen ingedrukt, je laat elkaar in spiegels kijken. Met de reden om je blokkades aan te kijken en (voor een deel) aan te pakken. En dan komt de separatie. Dan gaat men aan de bak…En een ieder reageert daar anders op, ja we zijn mens, en dus ook allemaal anders. Voor sommigen wordt het allemaal teveel en dan duiken ze onder, net zoals jouw tweelingziel. En dan hebben ze helemaal niet het besef wat het voor de ander, jou dus, doet. Dan hebben ze oogkleppen op en zijn ze helemaal gericht op zichzelf. Totdat de blokkade kleiner of weg is, dan komen ze zo weer op je pad. Dus, hij wijst jou niet af, hij wijst zichzelf af.”

“O ja,” zegt Martha, “dat kan natuurlijk ook, zo had ik het nog niet bekeken.”

En ik hoor en voel dat ze  rustiger wordt, ze spreekt langzamer en zachter.

“Het is net alsof er iets van me afvalt zegt, ze, en dat voelt heel fijn.”

“Dat komt omdat dit resoneert, het geeft bevestiging. En dat doet een mens goed,” leg ik haar uit.

“Het is begrijpelijk maar je bekijkt het alleen van de aardse kant en we moeten het ook van de spirituele kant bekijken, want dit zijn spirituele processen.” vervolg ik.

De tijd zit erop en een heel andere Martha hangt op.

Het proces is niet veranderd, alleen het besef en bewustzijn bij Martha.

Dus zit jij ook in zo’n proces?  Kijk dan altijd door twee brillen hierna, anders doe je jezelf tekort.

(met toestemming van Martha geplaatst)

Het bericht O ja, dat kan ook nog…. verscheen eerst op Claasjan.

Wat heeft je geïnspireerd om je te verdiepen in het mediumschap.
Ik heb een roerig pad bewandelt met opmerkelijke voorvallen. Het mediumschap is voornamelijk voortgekomen uit het feit dat ik als jong kind een periode doof ben geweest. Dus letterlijk was er een zintuig die het niet deed. Daardoor heb ik uiteindelijk mijn 6e zintuig veel beter weten te herkennen en te bedienen. Later is het gehoor weer teruggekomen tot bijna 100%. Dus daar zie je ook de hand van hierboven in. Daarnaast zijn er in mijn leven vaak opmerkelijke gebeurtenissen geweest die te maken hadden met het leven en de dood. Wanneer je dan ook steeds waarnemingen, inzichten en boodschappen krijgt dan komen er zoveel vragen waarnaar je opzoek gaat.

Was er een specifieke gebeurtenis of ervaring die je pad heeft beïnvloed?
Toen ik nog werkzaam was bij de bank, kwam ik in aanraking met een klant die een eigen praktijk had waarin ze runenstenen legde. Ze gaf mij (ongevraagd) advies en ik had toen geen enkel geloof in haar. Maar die ontmoeting heeft uiteindelijk alles wat onbewust was, op den duur bewust gemaakt.

Kun je ons iets vertellen over je persoonlijke ervaringen met tweelingzielen?
Ik ben hierin ervaringsdeskundige, anders kun je dit werk niet doen. Je moet weten hoe het voelt, wat het met je doet, welke emoties er dan meedoen. Anders weet je nooit waar de klant het overheeft. Kort gezegd ik heb 15 jaar in een tweelingzielen-proces gezeten.

Heb je zelf een ontmoeting met je tweelingziel gehad? Zo ja, wat heeft je geleerd?
Jazeker, het leert je zoveel. Je krijgt een andere kijk op het leven, op jezelf en anderen. Het laat je in spiegels kijken waar je eerder niet inkeek of misschien niet durfde. Het geeft uiteindelijk het gevoel van vertrouwen, ten eerste in jezelf en ten tweede in de kosmos.

Hoe ben je begonnen met het begeleiden van anderen op hun zoektocht naar hun tweelingziel?
Ik ben begonnen als ‘gewoon’ medium, deed van alles. Men vroeg en ik draaide. Maar steeds kreeg ik tweelingzielen te spreken die vastzaten in hun proces. En het werd mijn snel duidelijk dat ik voor deze, voor mij herkenbare groep, veel kon betekenen.

Welke opleidingen of cursussen heb je gevolgd?
Buiten opleidingen die niets met mijn huidige werk te maken heeft, heb ik 1 ding die boven alles staat, “Universiteit van het leven.” Want niets van wat ik doe staat in een boekje. Ik heb alles door het leven zelf geleerd. Ik ben inmiddels 50+ en heb veel meegemaakt. En daardoor mezelf en mijn mogelijkheden leren kennen. Daarnaast heb ik een diploma “HSP coach.” Omdat onze dochter ook hooggevoelig is, ik het interessant vond om mij hierin ook vanuit een andere kant dan mijn gevoel naar te kijken.

Wat is jouw unieke aanpak als tweelingzielencoach?
Ik kan de waarnemingen als medium meenemen naast mijn ervaring als coach. Deze sluiten mooi op elkaar aan. Zo kan ik een proces van meerdere kanten bekijken. Op deze manier kom ik dieper in lagen waar vaak ook weer antwoorden liggen.

Welke methoden en technieken gebruik je om mensen te ondersteunen?
Mijn eigen methode. Door de jaren heen leer en ontwikkel je je eigen aanpak. Ik gebruik geen hulpmiddelen. Ik ga met de klant in gesprek en laat het verder gebeuren. Wat ik voel, waarneem en doorkrijg deel ik.

Wat zijn volgens jou de grootste misvattingen over tweelingzielen?
Dat het teveel geromantiseerd wordt. Het hele proces is geen pretje. Wel wanneer definitief de hereniging er is. Dat is onbeschrijfelijk. Maar de weg er naar toe is vaak zwaar en onzeker. Terwijl dat sommige ons alleen maar doen geloven dat het hele tweelingziel gebeuren, rozengeur en maneschijn is.

Welke feiten wil je graag rechtzetten?
Er wordt heel vaak geschreven, gezegd, dat je eerst zelf helemaal klaar moet zijn met jouw problemen en of blokkades en dat dan pas je tweelingziel kan komen. Ik weet dat dit absoluut niet zo hoeft te zijn. We hebben allemaal wel blokkades en of problemen, we zijn immers mens. Ik maak dagelijks mee dat mensen nog aan zichzelf moeten werken en dat ze inmiddels al herenigd zijn met hun tweelingziel. Het werken aan jezelf gaat altijd door, en sommige zaken pak je samen aan.

Hoe combineer je jouw intuïtie als medium met je kennis als coach om mensen te helpen?
Naast dat ik weet hoe dit soort processen lopen, neem ik ook veel waar. En doordat waarnemen kan ik vaak ‘dieper’ kijken.

Kun je een voorbeeld geven van een situatie waarin je beide hebt toegepast?
Bijvoorbeeld dat iemand niet begrijpt waarom zijn of haar tweelingziel geen contact opneemt. Ik kan dan in veel gevallen zien waarom diegene dat niet doet. En dat laatste is puur een waarneming als medium. Daarnaast weet ik uit ervaring hoe iemand het beste kan omgaan met deze fase, dat is dus advies als coach.

Wat zijn volgens jou de moeilijkste fases in de reis van een tweelingziel?
Wanneer er na de ontmoeting een separatie is. Mensen tasten dan in het donker. De onzekerheid neemt toe. Komt hij of zij weer terug? Hoe lang gaat het duren. Enz.

Welke uitdagingen komen vaak voor?
Op zoek naar bevestiging, geduld en vertrouwen.

Hoe kunnen mensen omgaan met de intense emoties die gepaard gaan met een tweelingzielrelatie?
Het aangaan, doorleef het. Het is er niet voor niets. Loop door het vuur heen en er niet omheen. Dat klinkt makkelijk. Maar het proces is er niet zomaar. Je wordt er uiteindelijk (veel) beter van. En er is niet iets van een makkelijke en een moeilijk weg. Maar van de moeilijke wegen is deze weg iets makkelijker.

Welke adviezen heb je voor hen?
Hoe moeilijk het soms ook is, besef dat je niet alleen bent. De kosmos is er en helpt je. Dus je doet het nooit alleen. En hierboven weten ze precies wat er gebeuren moet.

Wat is jouw boodschap voor mensen die op zoek zijn naar hun tweelingziel?
Je intuïtie klopt, en diep van binnen weet je veel meer dan dat jezelf denkt. Probeer hier meer naar te luisteren.

Wat wil je hen graag meegeven?
Ga niet teveel af op anderen hun meningen, verhalen en adviezen. Dat brengt je vaak op een dwaalspoor. Vaak weet de omgeving het zo goed, maar ze hebben zelf nog nooit in zo’n proces gezeten.

Waar zie je jezelf en je werk over vijf jaar?
Over 5 jaar ben ik nog steeds medium.

Welke nieuwe projecten of initiatieven heb je in gedachten?
Ik kom in gesprekken vaak ‘angst, onzekerheid en trauma’ tegen. Ik ben bezig met een eigen ontwikkelde methode om hier anderen mee te helpen. Deze methode slaat goed aan en hier wil ik mij verder in gaan ontwikkelen.

Welke boodschap wil je achterlaten bij je lezers?
Mijn wijze vader zei altijd; “Onderzoek alles, en behoud het goede.”
Dat is iets wat ik altijd heb gedaan en ook nog steeds doe en wat ik anderen ook adviseer.

–

Interview is schriftelijk afgenomen door Silke Visser

Het bericht Interview verscheen eerst op Claasjan.

En ook nu, in dit blog gaat het er weer over.

Want ik kreeg een mail van Carola.

‘Zo Claasjan, ga je mailtjes van je klanten op je site plaatsen? Lekker voor de privacy!’

Nee hoor, wees gerust, ik heb toestemming. 😉

Ze schreef me dat ze beloofde mij op de hoogte te houden wanneer er iets zou gaan gebeuren op haar pad als oude ziel en nu gebeurde er iets met betrekking tot haar tweelingziel.

Ze schreef:

“Gisteren is er na 6 jaar een keerpunt gekomen met mijn tweelingziel.  De wijze  op hoe dat gegaan is best bijzonder. Jij had het al vaker voorspelt. In een deel van een podcast van jou gaf jij een oefening. Dat gaat over een bos. Eergisteravond heb ik deze oefening gedaan en plots zag ik mijn opa. Mijn opa is al twintigjaar dood en ik zag hem zo duidelijk en hij lachte en was weer weg. Dit maakte zoveel indruk op mij en ik moest hard huilen. Ik kon moeilijk in slaap komen en ik dacht ik moet weer eens naar het graf van hem. Daar ben ik al tien jaar niet meer geweest. Er kwam schuldgevoel en ik besloot om gisteren gelijk te gaan. Ik was toch toevallig vrij. Ik ben er geweest en het voelde goed. Toen ik daar wegreed zag ik dat ik moest tanken. En niet ver van het kerkhof ben ik dat gaan doen. Toen ik daar stond en uitstapte stopte er een auto achter mij. Ik ga tanken en opeens riep de persoon achter mij mijn naam. Ik kijk verbaasd en geloofde mijn ogen niet. Het was mijn tweelingziel! Hij zag er slecht uit. Toen hij vroeg hoe het ging met mij zei ik zonder na te denken beter dan met jou zo te zien en ik zag tranen in zijn ogen. We hebben even gepraat en afgesproken om elkaar te bellen om te gaan afspreken. Claasjan je begrijpt als geen ander dat dit geen toeval is. Wanneer ik niet naar het graf van mijn opa was gegaan was ik hem niet tegengekomen bij het tankstation. En wanneer ik niet naar jouw podcast had geluisterd was ik niet naar het kerkhof gegaan. Zoals jij altijd zei, het komt op een manier die anders is dan je denkt. Ik weet zeker dat dit het keerpunt is dat zag ik aan hem.”

Ja, wat kan ik hier aan toevoegen! Het moest inderdaad zo zijn! Toeval bestaat niet!

Weer een mooi voorbeeld hoe de kosmos werkt.
Weer een mooi voorbeeld dat het vaak anders gaat dan wat je denkt, verwacht of hoopt.
Weer een mooi voorbeeld dat het ‘aards’ denken in oplossingen m.b.t. een spiritueel-proces niet veel nut heeft, want het gaat toch altijd anders en nooit logisch!

Dus, ook nu weer, laat het gebeuren, de kosmos weet heel goed wat er nodig is op jouw pad en op welke manier en tijdstip dat moet gebeuren!

–

(Met dank aan Carola)

–

Tweelingzielen podcast
Mijn podcast voor en over tweelingzielen

 Meer info 

Het bericht Mail van Carola verscheen eerst op Claasjan.

Dit is er om te zien waar wij staan, hoe wij met bepaalde tegenslagen omgaan of verleidingen.

Spirituele peilmomenten noem ik dat.

Onlangs had ik hier ook weer mee te maken.

Er wordt dan iets op je pad gelegd en dan gaan de armen hierboven over elkaar en ze wachten af.

Ik ben al eerder en ook veel vaker getest, en nog steeds.

Ongeveer 10 jaar geleden werd ik benaderd voor een televisieprogramma.

En ja, eerlijk is eerlijk, mijn ego vond dat prachtig!

Dat zou een hele stap in mijn werk betekenen, dacht ik.

Financieel zou mij dit ook heel veel mogelijkheden gaan bieden.

Ik ben erop ingegaan. En voor dat ik het wist zat ik in Hilversum en werden er proefopname’s gemaakt.

Onderweg terug naar huis floot ik, want mijn toekomst zag er rooskleurig uit!

Om eerlijk te zijn, er was gelijk, vanaf het begin, een stemmetje die zei; ‘niet doen!’ Maar ik deed net of ik die vervelende stem niet hoorde.

De contracten / voorwaarden waar ik mij aan zou moeten houden voeden het stemmetje; ‘niet doen!’

Maar zoiets laat je toch niet aan je voorbij gaan?

Het stemmetje werd steeds duidelijker. En letterlijk een dag voor de opname’s (dan zou ook het contract getekend worden) zag ik er van af!

Ik was zó trots op mezelf. Ik had als een hongerige hond een vette worst laten liggen!

Want het contract sloeg nergens op! Het werk wat ik zou moeten doen, sloeg nergens op!
Ja een kunstje doen, je pootje ophouden voor geld.

En dat heb ik aan mij voorbij laten gaan…..

Ik weet zeker dat ik daarmee een behoorlijke valkuil heb weten te omzeilen.

En onlangs gebeurde mij het weer.

Je wordt getest op de dan meest zwakke plek of iets wat je graag wilt, een wens bijvoorbeeld.

Ik kreeg een nieuwe klant voor een cursus aan de lijn. En al gauw bleek dat diegene mij iets kon bieden wat altijd (en nog) een grote wens van mij is.

En ja, er kwam een voorstel, een voorstel voor een samenwerking.
Dat zou beteken dat mijn wens in beeld zou komen!

Vanaf het eerste moment, deed het stemmetje weer mee; “Niet doen!”

Normaal wanneer dit gebeurt heb ik hier totaal geen problemen mee, en luister altijd naar mijn gevoel en dus ook naar dit stemmetje. Maar nu ging het mijzelf aan. En dan ligt het wel even anders.

Eigen belang speelt mee. Het was een trigger op een gevoelige plek!

Dus stemmetje, hou je stil. En ik kon op dat moment alles wat krom voelde recht praten in mijzelf.

Steeds weer bleef het stemmetje er zich mee bemoeien. En er kwam twijfel.

Toen er iets gebeurde waarop ik een sessie van de cursus moest afzeggen, kreeg ik te zien hoe deze persoon echt is, en deze bevestigde hiermee dat mijn stemmetje geen onzin sprak. Want ja, diep van binnen wist ik het wel.

Ik besloot eerlijk te zijn en vertelde de klant mijn gevoel hierover. Dat werd mij niet in dank afgenomen.

Een vreemd iets blijft het, dat wanneer je eerlijk bent dat mensen daar moeite mee hebben. Je zou haast denken dat men dan zelf moeite heeft met ‘eerlijk zijn.’ (spiritueel gezien betekent dat werk aan de winkel, want dit komt ergens vandaan en moet wel opgelost worden om verder te komen op het spirituele pad)

De dag na dit gesprek, besloot ik niet te willen samenwerken met deze energie en zou dit in de volgende sessie kenbaar maken. Eerlijk toch?

Maar diegene mailde mij zelf al, een dag voor de volgende sessie.

Het resultaat was dat er geen samenwerking zou komen.

Wat een opluchting! En ja, ik was weer trots op mezelf.

Ik gaf mijzelf een aantal schouderklopjes. (ik voel het nog 🙂 )

Natuurlijk had ik me ook stil kunnen houden, niets zeggen,  en de samenwerking aangaan.

Maar hoe had ik dan in de spiegel gekeken? Wat was het gevolg geweest wanneer ik mijn gevoel niet trouw was gebleven?

Wat wil ik hiermee zeggen?

Twee verhalen, heel verschillend, maar met dezelfde boodschap.

Wees altijd eerlijk tegen jezelf. Hoe moeilijk het ook is. Je eigen proces is veel moeilijker aan te voelen dan die van een ander, dat zie je ook aan mij in deze voorbeelden.

Het gaat erom dat jij je gevoel trouw blijft, ook al is de verleiding nog zo groot, luister altijd naar je diepste gevoel, dat is het stemmetje.

De verleidingen worden vaak door tegenpolen of energieën die een andere spirituele frequentie hebben je voorgehouden.

Vaak door energieën die zelf ook wat hebben te doen met een thema die in het contact ook voorbij komt.

Je hebt dit direct door, maar ja, je hebt ook ego, we zijn immers mens.

De ene wil meer geld, de ander wil een andere woning, weer iemand anders wil de ware liefde ontmoeten, weer een ander wil de droombaan,  nog een ander wil naar het buitenland verhuizen, noem maar op. We hebben allemaal een zwakke plek of een wens, en daar zijn we extra gevoelig voor.
En dat weet de kosmos, en daar maken ze gebruik van.

Nee, niet om ons te pesten, maar om ons verder te helpen op ons pad.

En wanneer jij de verleiding weet te weerstaan, staan ze hierboven te applaudisseren en hangen ze de vlag uit.

Met het resultaat dat er iets voorbij komt wat velen malen positiever is, en waar je echt iets aan hebt.

Zegeningen in vermomming noem ik dat altijd. Alleen bij mijzelf zie ik dat pas achteraf.

–

Het bericht Welke verleiding laat jij liggen? verscheen eerst op Claasjan.

Is dit altijd positief? Voor sommige wel, voor oude zielen meestal niet.

In een wereld die steeds meer draait om uiterlijk, materialistische zaken, geld e.d. is het voor oude zielen moeilijk om aansluiting te vinden met die wereld. Ze voelen zich sowieso al vaak anders en dit gevoel kan versterkt worden door deze veranderingen.

Hoe vaak hoor ik niet tijdens een gesprek; “wat doe ik hier op deze aardbol?”

Begrijpelijk, want een oude ziel loopt (het liefst) niet met de kudde mee. Wellicht voor een deel, want er zijn regels waar je aan moet houden.

Wat kan zo’n oude ziel doen om dit te veranderen, of wat maakt het wat makkelijker?

Heel eenvoudig, je hebt twee optie’s:

Of je verandert de wereld om je heen.

Of de verandering zit bij jezelf door anders naar jezelf en de wereld te kijken.

Het ene is iets makkelijker dan het andere, aan jou de keus. 😉

Laat ik een voorbeeld geven van iemand die bij mij een cursus heeft gevolgd, Emelie.

Voordat Emelie de cursus spirituele ontwikkeling met / bij mij deed vertelde ze;
“Van jongs af aan voel ik mij heel anders dan mijn leeftijdsgenoten. Terwijl andere kinderen zich bezighielden met hele andere dingen, was ik dol op oude boeken. Als kind las ik over het universum, paranormale verschijnselen, mythes, legendes enz. Hoewel ik niet altijd alles begreep vond ik het heerlijk,  wegdromen in de mystieke wereld. Daardoor was het wel moeilijk om me te verbinden met de oppervlakkigheid van de wereld om mij heen, en voelde mij dan ook vaak eenzaam. En kon mijn gevoel nooit delen met anderen.”

Emelie haar gevoel ging verder dan alleen haar interesses. Ze had het gevoel dat ze soms de wereld om haar heen niet begreep, en de wereld haar niet. Alsof ze een vreemde taal sprak.

Ze had er veel verdriet van en lag vaak ’s nachts te huilen in bed.

“En weet je wat het is?” zei Emelie tegen mij, “Ergens is er niets verandert, ik ben nu volwassen en de 40 al gepasseerd en ik heb nog steeds dat gevoel!”

Het keerpunt:

We begonnen aan de cursus. Emelie was zeer leergierig en nieuwsgierig.  Ze werd er blij van.

Maar de cursus was voor haar niet altijd makkelijk. Ze moest diep in zichzelf graven. Ze ging dingen zien die er altijd al waren, maar die ze nooit zo heeft ervaren.

Johan Cruijf had een hele mooie gezegde, die ook helemaal van toepassing is in de spirituele wereld, en zeker met betrekking tot spirituele ontwikkeling:

“Je gaat het pas zien als je het door hebt.”

En zo is het, dus ook voor Emelie.

Er kwamen blokkades bij haar naar boven. Die maakten weer ruimte voor inzichten. En stap voor stap kwam ze steeds dichter bij zichzelf, en begreep daarom zichzelf beter, maar ook de wereld om haar heen.

Er gingen deuren bij haar dicht, maar ook zeker nieuwe deuren open. En op deze manier begon de eenzaamheid, de leegte en het nare gevoel te vervagen.

Emelie begon te zien dat ze als oude ziel een doel had, waaronder het helpen van anderen.

Ze heeft ontdek dat ze als oude ziel zeer waardevol is voor een bepaalde groep zoekende zielen. En dat is heel wat anders dan je eenzaam of onbegrepen voelen! Emelie krijgt nu eindelijk voeding die ze nodig heeft en verdient!

Inmiddels is ze begonnen om haar spirituele inzichten en kennis te delen met anderen. Nog in bescheiden vorm. Ze wil graag een eigen praktijk. (die er ook gaat komen 🙂 ) Om daarin mensen te helpen die vastlopen op hun levenspad.

Ze is thuis gekomen zoals ze zelf zegt, thuis bij haar gevoel.

Het verhaal van Emelie deel ik omdat spirituele ontwikkeling en inzicht helpt om dichterbij ons zelf te komen en daardoor ons zelf ook beter begrijpen, net zoals de wereld om ons heen.

We hoeven het niet eens te zijn met de wereld zoals die nu is en wat daar in gebeurt. Maar we kunnen het ook niet negeren.

Wel kunnen we dingen anders gaan zien, zodat we begrijpen waarom sommige dingen gebeuren en zijn zoals ze zijn. Want ja, daar zit ook een reden achter.

Dus, als jij het gevoel hebt, dat je niet (helemaal) past in deze hectische, snelle en moderne wereld, onthoud dan dat jouw eigen spirituele ontwikkeling misschien wel de sleutel is tot het vinden van jezelf, je talenten en je missie in dit leven.

–

Het bericht Een oude ziel ‘komt thuis’ verscheen eerst op Claasjan.

Na mijn vakantie sprak ik Marije, een klant van mij.

We hadden elkaar drie weken niet gesproken, en ik zei:

“Marije, je bent gegroeid!”

“Ja,” klopt zei ze, “en daar ben ik helemaal niet blij mee!”

Ik reageerde nogal verbaasd: “Huh ,dat meen je niet! Dit is toch wat je graag wilt!”

“Echt niet!” zei Marije, “Ik moet nodig weer naar de sportschool, er zijn in de vakantie wel wat kilootjes bij gekomen.”

Ik moest lachen…

“Nee, ik bedoel, je bent spiritueel gegroeid!” zei ik, “Dat voel ik.”

Marije moest nu ook lachen….

Tja, het is net hoe je dingen zegt en hoe een ander het oppakt. 😉

Spiritueel groeien gaat bij oude zielen altijd door.

Marije doet de cursus ‘spirituele ontwikkeling‘ bij mij. Iedere week spreken we elkaar. En wat eerst de bedoeling was om 6 delen te volgen, zijn we nu al voorbij deel 24 😉

Want spiritueel groeien gaat steeds door. We zijn nooit klaar als mens.

Vooral voor oude zielen liggen er steeds weer uitdagingen op ons pad.

Zo ook voor Marije.

De 1e keer dat we elkaar spraken zei ze, “Claasjan, ik ben goed in mijn werk, het levert geld op, daar kan ik leuke dingen van doen, maar ik mis iets. Het klinkt ondankbaar, maar ik wil wat anders, ik wil meer en ik kan meer!”

En hier hoor je een echte oude ziel. Want die zijn nooit klaar. Er is altijd honger naar meer.

En dat ‘meer’ is spirituele voeding.

De kosmos zal ons altijd uitdagen, iets op ons pad leggen waardoor de spirituele radartjes nooit stil staan.

Dat is spiritueel groeien.

Soms zit de groei in een verpakking. Dan gebeurt er iets wat we niet begrijpen. Wat we misschien zelfs helemaal niet leuk vinden.
Maar wanneer we ermee aan de slag gaan, onderzoeken, openstellen, e.d. dan verwijderen we de verpakking en zien we het resultaat.

Dus zo’n verpakking kan dus een blokkade, inzicht, blinde vlek of iets nieuws zijn.

Marije zat in het onderwijs, en daar was ze goed in.

De kosmos had al een paar keer een ‘cadeau’ op haar pad gelegd, maar zij zag het niet.

En wat was het cadeau? Een mogelijkheid om te veranderen van baan.

Door onze gesprekken werd ze hiervan bewust en zag uiteindelijk wat op haar pad gelegd was en durfde het uit te pakken. Ze ondernam actie. Niet veel later had ze een andere baan. Ze doet nu iets wat veel dichter bij haar gevoel ligt, veel meer uit en met haar gevoel. Daar liggen ook haar echte talenten.

Over spiritueel groeien gesproken, ze groeide.

Zo leerde ze haar doelen en missie in dit leven kennen.

Na deze stap, liepen er bij haar ook andere zaken parallel. Zoals bij oude zielen vaak het geval is.

In haar familie speelt nogal het e.e.a.
En doordat ze dichter bij haar zelf komt, krijgt ze hier ook veel meer (zelf) vertrouwen in.
Met het resultaat dat ze veel meer voor zichzelf kiest!

Ook dat is spirituele groei.

Zo zijn er steeds weer spirituele stukken waar Marije mee aan de slag gaat.

Het ene heeft weer gevolgen voor het andere.

Spirituele groei zorgt dat er doelen worden bereikt.

Het is niet altijd makkelijk, soms zijn het zegeningen in vermomming. Dan zijn de cadeaus helemaal niet zo leuk wanneer je ze uitpakt. Maar uiteindelijk zorgt het voor groei.

Marije en ik zijn nu bezig met de volgende stap op haar pad.
Haar droom / wens is een stichting op te gaan zetten om dieren te helpen waarvan hun baasje (meestal op oudere leeftijd) is overleden en niemand anders kan of wil voor het dier zorgen. Ze wil zorgen dat deze dieren een goed tehuis krijgen i.p.v. dat ze in een asiel terecht komen.

Hiervoor moet ze op een bepaalde manier uit haar comfortzone komen. En gezien een gebeurtenis in haar verleden is dit voor haar echt nog wel een drempel.

Zo zie je dat er op een spiritueel pad allerlei cadeaus worden gelegd, in wat voor vorm dan ook.
Deze cadeaus zorgen voor spirituele groei.

Allerlei fases doen zich aan in het leven, allen met de bedoeling om verder te komen, om doelen te bereiken.

Als oude ziel loop je op een voorbestemd pad.

Voor iedereen is het anders wat die doelen zijn, maar wat voor ieder oude ziel gelijk is, is dat we op een voorbestemd pad lopen en dat we tijdens de wandeling op dit pad spiritueel steeds verder groeien.

–

Het bericht Spiritueel groeien verscheen eerst op Claasjan.

“Met Saskia,” klinkt een zelfverzekerde stem aan de andere kant van de lijn.

“Wat kan ik voor je doen?” vraag ik haar, nadat ik mij eerst had voorgesteld.

“Ik ben bang, heel erg bang,” zegt ze, en ze praat opeens een stuk zachter.

Ik merk, dat wanneer ze het hierover heeft, dit wat met haar doet, ze klinkt een stuk minder zelfverzekerd.

“Dat is niet fijn, en waar ben je precies bang voor?” vraag ik.

“Ik ben bang voor geesten!,’ zegt ze met voelbaar schaamte in haar stem, en vervolgt: “Overdag is er niets aan de hand, maar zodra het avond is, begint het. Ik zit dan in de woonkamer, bijvoorbeeld tv te kijken en het licht gaat knipperen. Ik krijg dan ook een onbehagelijk gevoel, koud en rillingen. Zelfs ging de tv een keer uit, ik was zó  bang!” zegt ze met veel emotie in haar stem.

“En,” vervolgt ze, “het probleem is dat ik dan ook niet meer kan slapen, ik wil wel naar boven, maar durf gewoon niet. In de woonkamer voel ik me dan ook niet meer prettig. Ik ben verdorie 40 jaar en voel me dan net een klein kind! Met mijn zus heb ik het er al over gehad, maar die zegt dat ik mij het inbeeld, maar Claasjan ik ben niet gek!”

“Ik weet het,” zeg ik tegen haar, “en ik voel het. Hoe lang speelt dit al?”

Saskia denkt even en zegt: “het is ergens vorig jaar begonnen, iets na de zomer.”

Ik zeg, “Saskia, ik voel je vader! Ik krijg hem direct door wanneer jij hierover aan het vertellen bent.”

“Nee!,” zegt Saskia, “mijn vader is toch niet negatief? Die is vorig jaar in februari overleden en ik had een hele goed band met hem.”

“Maar,” zeg ik, “Saskia, wie zegt dat de energie die jij voelt negatief is?”

Stil is Saskia, ze denkt even na, en mompelt iets, “ja,” zegt ze, “je hebt gelijk, dat heb ik er zelf van gemaakt.”

Ik zeg, “Saskia, de energie is niet negatief, jij maakt het negatief omdat het onbekend voor je is, en het onbekende maakt jou onzeker en bang.”

“Zo heb ik het nog niet gezien,” zegt ze.

Ik zeg , “je vader zoekt je, hij wil contact en dat is juist heel positief!”

“Tja,”  zegt ze. “Ik wil heel graag iets van hem horen, zien, voelen of wat dan ook. En dat gebeurde maar niet, daar was ik best verdrietig om.”

“Dat begrijp ik,” zeg ik. “Maar je ‘kijkt’ te ver, je maakt het jezelf heel moeilijk, want het gebeurt al, het contact is er, alleen jij maakt er iets anders van.”

“Dat vind ik heel vervelend voor hem,” zegt ze.

Ik zeg, “Nee, dat kun en mag je direct loslaten. Hierboven gelden andere regels, daar is geen tijd, wachten bestaat niet, hij begrijpt het als geen ander. En je bent niet de enige. Ik hoor dit zo vaak, het is een menselijke en begrijpelijke reactie van je.”

Saskia was opgelucht, ze bedankte me en zei dat ze mij na een poosje ging informeren hoe het zou gaan.

Na een week belde ze me al weer, een hele vrolijke Saskia kreeg ik aan de lijn.

“Nou,” zei ze, “dezelfde avond begon het weer, en ik werd overvallen van emotie. Ik kon nu heel anders deze energie beleven, het voelde zo goed, zo warm! Ik weet 100% zeker dat het mijn vader is, en het bijzondere is, ik rook hem ook! Zijn kenmerkende aftershave rook ik!”

“Je angst is een blokkade geweest,” zei ik. “Nu deze weg is kun je dieper voelen, en krijg je meer details door, zo werkt het!”

Ik gaf tevens het advies aan Saskia om een soort van dagboek bij te gaan houden, opschrijven wat ze denkt, voelt en waarneemt wanneer ze weer bezoek krijgt, op deze manier gaat en kan ze dit verder ontwikkelen.

Bang voor geesten en de angst die Saskia had was door haar zelf gecreëerd, ze was in iets gaan geloven wat niet juist was en dat was haar waarheid geworden.

Het is wel begrijpelijk, ik maak vaak mee dat men angst heeft voor het paranormale. Het is iets wat niet tastbaar is, dat maakt onzeker. Men heeft geen idee wat er gebeurt en wat er kan gaan gebeuren.

Wanneer je goed beschermt bent, en je houdt je niet bewust bezig met negatieve zaken zoals glaasje draaien, ouija bord en dergelijke zullen er geen gekke dingen gebeuren.

Twijfel jij ook over voorvallen, gebeurtenissen die je niet kunt verklaren en wil je graag duidelijkheid hierover. Of ben je net als Saskia bang voor geesten zoals ze het zelf noemde? Je kunt altijd een afspraak maken voor een telefonisch consult.

We kunnen dan samen kijken wat er bij jou speelt.

Het bericht Bang voor geesten verscheen eerst op Claasjan.

Ik wil je graag meenemen naar twee consulten die onlangs ik via de telefoon had.

1- “Claasjan, ik vind het leven niet eerlijk, ik werk hard, mijn man werkt hard en we doen ons best maar het zit ons absoluut niet mee. Ik baal zo! Alles zit tegen. We willen een nieuwe auto en financieel lukt het niet. Onze huidige auto is al vijf jaar oud, we willen een nieuwe! Ook zal het dit jaar al voor de tweede keer zijn dat we niet op vakantie kunnen! Dan vraag ik me af, waar doen we het allemaal voor…….”

2- “Dag Claasjan, ik ben blij dat ik je spreek, want ik zit even in een dip.
Gisteren heb ik uitslag gehad van de scan. Tja, het is niet goed. Ze hebben wat gevonden en het lijkt niet best. De doktoren zien het niet positief in. Sterker nog, Claasjan, ik heb geen toekomst meer…….
Ik wil niet negatief overkomen, maar ik moet mijn ei even kwijt……..”

Soms is het goed om onze eigen bril een keer af te zetten. En te beseffen dat er ook andere brillen zijn om door te kijken.

Het bericht Elk ziet door zijn eigen bril verscheen eerst op Claasjan.

Zo gebeurde er ook een keer iets tijdens een zaaloptreden die ik gaf. In dit geval waren er iets meer dan 30 getuigen.

Die avond ben ik druk bezig, het is een goede en leuke avond met veel sfeer en grotendeels positieve mensen.

Zoals bij ieder zaaloptreden, loop ik door de zaal en kijk wat de mensen aan mij willen vragen, dus geheel spontaan. Het laten gebeuren, zo werk ik het liefst. Meestal krijg ik een foto met daarbij een vraag.

Zo ook nu.

Het loopt al wat tegen het einde van de avond wanneer ik achter in de zaal bezig ben met een foto van een jong iemand. De persoon op de foto was aan gene zijde.
Snel krijg ik vrij duidelijk informatie door en kan deze doorgeven aan de nabestaanden.

Tijdens het ‘lezen’ van van deze foto krijg ik een sterk en intens gevoel, dit samen met veel emotie en een soort kippenvel over mijn hele lijf. Dan weet ik al dat er iets bijzonders aan de hand is.

Plotseling hoor ik een scherp sissend geluid. Dit geluid komt van voor uit de zaal. Terwijl ik kijk, zie ik aan het plafond een lichtbol. Deze bol, iets groter dan een tennisbal, gaat als een flits, heel snel, met een sissend en knetterend geluid, van voren naar achteren, langs het plafond, door de zaal. Voor iedereen hoor en zichtbaar!

Heel sterk, heel duidelijk, heel helder, heel positief, heel mooi en heel bijzonder!

Zo snel als die kwam, zo snel is de lichtflits ook weer weg.

In de zaal kun je een speld horen vallen.

Iedereen zit met verbazing te kijken.

De bol was is wit / blauw van kleur, dit noem ik altijd ‘engelen energie,’ een hoge energie. Heel positief!

Het is voor velen een bevestiging, want deze gebeurtenis is voor iedereen in de zaal. Daar ben ik van overtuigd. Ieder krijgt een bevestiging wat voor hetgeen voor hem of haar nodig is, in welk opzicht dan ook.

Wat het precies was? Ik kan wel gissen, maar zeker weten doe ik het niet. Dit was duidelijk een hoge energie.

Zo werkt het universum, dat gaat verder dan wij kunnen begrijpen, we weten (lang) niet alles.

We willen als mens altijd alles kunnen verklaren, in sommige gevallen moet je met minder genoegen nemen, want we krijgen niet altijd en overal een antwoord op. De andere wereld kent voor de mens nog vele geheimen.

Naar aanleiding van deze gebeurtenis heb ik in de dagen erna veel reacties gekregen.

Het had wat met de mensen gedaan. Positief, dat bleek wel.

Zo kreeg ik ook een reactie van iemand die altijd erg sceptisch ten opzichte van de paranormale wereld stond. Deze ging, met tegenzin deze avond met zijn partner mee, maar gaf nu wel aan, er zeker van te zijn, dat er meer is tussen hemel en aarde!

Het bericht Meer tussen hemel en aarde verscheen eerst op Claasjan.

‘Zeg het maar, rare vragen bestaan niet,’ reageer ik.

‘Mijn zus…….mijn zus is overleden, 2 jaar geleden, ze was ziek.’

Ik luister en zeg niets, alleen een ‘ja’ zodat ze merkt dat ik hoor wat ze zegt.

‘Spijt heb ik, spijt dat ik het niet goed gedaan heb, ik had meer bij haar moeten zijn, zeker de laatste dagen,’ zegt ze, met steeds meer emotie in haar stem.

‘Nee!’ zeg ik direct en zonder ook maar te hoeven nadenken. Ik voelde het zo sterk. Alsof haar zus dit haar heel duidelijk wil maken. De ‘nee’ voelde ook alsof het niet geheel mijn stem was.

Mirthe was stil, ze schrok blijkbaar van mijn resoluut antwoord.

Ik nam direct de stilte over en voegde eraan toe, ‘je zus is heel duidelijk, het tegendeel is waar. Je moest voor je werk veel op pad. Je had toen weinig keus. Het beste heb je gedaan. Het werk was toen heel belangrijk en toch kwam je regelmatig bij je zus. Dat weet ze ook! Zij was toen belangrijk, maar je eigen leven ook. Je hebt de beste keus gemaakt. Dat laat ze heel duidelijk merken!’

‘Fijn,’ zegt Mirthe, ‘en het klopt van mijn werk, dat moest toen! Maar hoe weet IK dat? Ik zou zo graag van haar een bevestiging krijgen, en die krijg ik niet!’

Dit lag heel zwaar bij Mirthe, ik voelde het, als een juk op haar schouders. Schuldgevoel en niet een klein beetje ook.

Er was even een stilte, heel kort, en ik zag opeens een hartje van zilver, het hartje had een bepaalde vorm, iets wat ik nimmer gezien had. Ik voelde ook een intense emotie door mijn hele lijf.

‘Mirthe,’ zei ik, en ik voelde dat ik Mirthe haar complete aandacht had. Ze merkte dat er iets was, dat er iets gebeurde. Ik vertelde precies wat ik zag, ik beschreef het hartje zo goed als ik kon, met de kenmerkende vorm.

En het was stil………..

Ik zei; ‘Mirthe?’ Ik dacht even, ze heeft me niet gehoord, is ze nog wel aan de lijn? En ik vroeg of ze er nog wel was….

En toen hoorde ik Mirthe weer, ze snikte, ze kon niet praten, ze snikte, huilde en kon door emotie niets meer zeggen……..

Ik besloot haar maar even haar gang te laten gaan……….wat een emotie……zo had ik het niet vaak meegemaakt…….

Mirthe, gaf alleen geluid, ze schokte, huilde, probeerde weer wat te zeggen, maar het was onverstaanbaar…….

Uiteindelijk lukte het Mirthe iets te zeggen, althans wat weer verstaanbaar was.

‘Sorry…….sorry…’. zei ze,’ maar…………………….ik heb een week voor het overlijden van mijn zus, op haar ziekbed, HET HARTJE, WAT JIJ BESCHREEF, VAN HAAR GEKREGEN!!!’

En daar ging Mirthe weer, er was nu zoveel emotie, dat ze schreeuwde………..het ging door merg en been……….

Maar één ding was zeker, Mirthe gooide nu alles eruit, de ballast die ze met zich meedroeg het schuldgevoel dat ze had………alles kwam eruit!

Zo voelde het ook toen ze weer wat rustiger was, opgelucht en lichter….

‘Dit is een geschenk uit de hemel!’ zei Mirthe.

Mirthe had een mooie bevestiging gekregen, een bevestiging dat het goed was en dat het goed is.

De speciale band is er nog steeds, ze neemt Mirthe niets kwalijk, dat heeft haar zus nu duidelijk laten zien.

Het hartje had haar zus voor Mirthe gekocht, vlak voor haar overlijden, waarschijnlijk online.

Door het schuldgevoel wat Mirthe had, lag het hartje in een laatje, onder het mom, weglopen voor je gevoel, zoals Mirthe het zelf zei.

Mirthe draagt nu het hartje aan een kettinkje, altijd bij zich.

* Met toestemming van Mirthe geplaatst

Het bericht Een geschenk uit de hemel verscheen eerst op Claasjan.